Rejestracja

Please leave these two fields as-is:
UWAGA: Prosimy o rozwiązanie prostego równania matematycznego!
zamknij

Zaloguj się

Zapomniałeś hasła?

Jeżeli nie pamiętasz swojego hasła, wyślemy Ci nowe - wystarczy skorzystać ze specjalnego formularza
Przypomnij mi hasło

Zarejestruj się
Napisano: 24 lipca 2012

Liczba komentarzy: 0
O co chodzi z GBS?

Autor wpisu

GBS (ang. group B streptococcus, grupa B paciorkowców) to bakterie, które wywołują ciężkie inwazyjne zakażenia, zagrażające życiu noworodków. Mogą one także powodować objawy chorobowe u kobiet w ciąży, starszych osób oraz pacjentów obciążonych innymi schorzeniami, zwłaszcza związanymi ze spadkiem odporności organizmu.

Naturalnym rezerwuarem GBS jest przewód pokarmowy. Rozpatrywana grupa paciorkowców występuje w pochwie i odbytnicy u 10% do 30% ciężarnych kobiet, a przewód pokarmowy stanowi najbardziej prawdopodobne źródło kolonizacji pochwy. Podczas przebiegu ciąży kolonizacja narządów płciowych przebiega najczęściej bezobjawowo. W wyniku infekcji GBS może dojść do zapalenia dróg moczowych, błon płodowych, błony śluzowej macicy, posocznicy lub zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych. Obecność GBS w pochwie podczas porodu grozi wystąpieniem wczesnej posocznicy noworodków. Transmisja wertykalna przebiega zazwyczaj po rozpoczęciu porodu lub pęknięciu błon płodowych. GBS mogą również być przyczyną zakażenia wewnątrzmacicznego drogą wstępującą, a zaaspirowanie zakażonego płynu owodniowego przez płód może skutkować zgonem wewnątrzmacicznym, prowadzić do zapalenia płuc w okresie noworodkowym lub posocznicy. Podczas porodu istnieje również ryzyko przeniesienia zakażenia na dziecko, ale najczęściej dotyczy ono kolonizacji skóry i błony śluzowej, nie rozwijając objawów ogólnych.

W Stanach Zjednoczonych w latach 70-tych XX wieku GBS stały się główną przyczyną zakażeń i zgonów noworodków. Śmiertelność wynosiła nawet 50%.

Obecnie dzięki wysiłkowi klinicystów i naukowców opracowana została środporodowa profilaktyka perinatalnych zakażeń GBS.

Wyniki badań epidemiologicznych przeprowadzonych w latach 80-tych wskazują, że kolonizacja GBS w zaawansowanej ciąży zwiększa ponad 25-krotnie ryzyko wczesnej posocznicy noworodków w porównaniu kobiet z ujemnym wynikiem badania mikrobiologicznego. Obecność GBS u matki zwiększa także ryzyko zapalenia dróg oddechowych dziecka. W związku z powyższym zaleca się wykonanie badań w kierunku stwierdzenia obecności GBS u wszystkich kobiet ciężarnych pomiędzy 35 a 37 tygodniem ciąży. Pozwala to zidentyfikować kobiety z grupy wysokiego ryzyka.

Badaniem przesiewowym w wykrywaniu kolonizacji GBS stała się hodowla mikrobiologiczna.

Aby otrzymać wiarygodne wyniki badań należy przestrzegać pewnych zasad takich jak właściwy czas pobrania próbki (okres ciąży), z określonych miejsc oraz stosowanie precyzyjnych metod mikrobiologicznych. Powinien zostać pobrany wymaz z przedsionka pochwy oraz z okolicy odbytu, najlepiej na dwie osobne wymazówki (dopuszcza się pobranie jednej wymazówki, w odpowiedni sposób, ale może to utrudniać diagnostykę mikrobiologiczną). Próbki pobrane z szyjki macicy lub tylko z pochwy nie mają dużej wartości diagnostycznej [1].

Paciorkowce grupy B moga wywoływać zakażenia związane z ciążą oraz poważne infekcje noworodków

W przypadku uzyskania dodatnich wyników badania mikrobiologicznego w kierunku GBS (w każdej ilości) kobiety ciężarne powinny otrzymać okołoporodową chemioprofilaktykę. Ponieważ próby eradykacji nosicielstwa w czasie trwania ciąży wiążą się z nawrotem drobnoustroju po odstawieniu leku, nie eradykuje się szczepu i nie wolno odstępować od profilaktyki okołoporodowej. Przy dodatnim posiewie profilaktykę stosuje się także u kobiet, które w poprzedniej ciąży urodziły dziecko zakażone Streptococcus agalactiae, jeżeli czas trwania ciąży jest krótszy niż 37 tygodni lub doszło do przerwania błon płodowych po 18 godzinach albo też w trakcie porodu występuje gorączka powyżej 38°C. Profilaktykę stosuje się również u kobiet u których poród rozpoczął się przed wykonaniem planowych badań na nosicielstwo.

Z reguły infekcja u ciężarnej nie jest groźna, poddając się łatwo antybiotykoterapii prewencyjnej.

Rekomendowanym lekiem jest penicylina G. Można zastosować ampicylinę. Pacjentki uczulone na penicylinę mogą otrzymać erytromycynę lub klindamycynę (jeżeli nie jest to fenotyp MLS B), ewentualnie wankomycynę (jeżeli fenotyp MLS B), jeżeli pacjentka natomiast może przyjmować cefalosporyny podaje się cefazolinę. algorytm doboru antybiotyku do profilaktyki okołoporodowej mozna znaleźć w Rekomendacjach Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego [2].

Określono, że tylko 1% skolonizowanych dzieci rozwija infekcję. Wśród czynników ryzyka wymienia się wcześniactwo, przedwczesne pęknięcie pęcherza płodowego, przedłużające się odchodzenie wód płodowych, gorączkę śródporodową matki, urodzenie dziecka z infekcją GBS w wywiadzie, infekcję GBS w ciąży, cukrzycę matki.

Patogenność GBS jest związana przede wszystkim z polisacharydową otoczką, uniemożliwiającą aktywację układu dopełniacza. Prowadzi to do fagocytozy i lizy bakterii. Rozprzestrzenianiu się drobnoustroju sprzyja także niski poziom przeciwciał przeciwotoczkowych klasy IgG2 po porodzie.

Wprowadzenie profilaktyki okołoporodowej GBS wydaje się być olbrzymim sukcesem współczesnej medycyny. Nie należy jednak zapominać o tym, że powszechne stosowanie antybiotyków stwarza realne zagrożenie pojawienia się szczepów opornych oraz zwiększonego udziału innych patogenów w zakażeniach noworodków.

Piśmiennictwo:

1. CDC. Zapobieganie zakażeniom perinatalnym paciorkowcami grupy B. Aktualne (2002) wytyczne Centers for Disease Control and Prevention (tłum. polskie, 2007).

2. Kotarski J. Rekomendacje Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego dotyczàce wykrywania nosicielstwa paciorkowców grupy B (GBS) u kobiet w ciàży i zapobiegania zakażeniom u noworodków. Ginekol Pol, 2008; 79: 221-223.

image_pdfimage_print
Podziel się ze znajomymi
Skocz do formularza

Komentarze 0

Nikt jeszcze nie skomentował tego wpisu, napisz coś!
Komentarze zablokowane
do góry